• Anasayfa
  • Favorilere Ekle
  • https://www.facebook.com/alemdardernegi
  • https://api.whatsapp.com/send?phone=+905326474501
  • https://www.twitter.com/alemdardernegi
  • https://www.instagram.com/alemdardernegi
  • https://www.youtube.com/alemdardernegi

Bagis

Üyelik Girişi
Site Haritası
Takvim
Site Menüsü
Reklamlar (Sol Sütun)

Kapadokya Hastanesi

Bu Alana Reklam Vermek İçin Tıklayın

Baki ÖNCEL
Sessizliğin Bedeli
04/11/2025



Bir milletin dirilişi,

silahla, parayla, sloganla değil,

vicdanın yeniden uyanışıyla başlar.

 

SESSİZLİĞİN BEDELİ

Biz, sustukça karanlık konuştu.

Korkularımız büyüdü, itirazlarımız küçüldü.

Bir gün geldi, yanlışın karşısında sessiz kalanların, yanlışın bir parçası olduğunu anladık.

Kur’an, bize bu sırrı açıkça öğretir:

“Ey iman edenler! Allah’a itaat edin, Rasul’e itaat edin,

ve sizden olan ulü’l-emre de…” (Nisâ 59)

Bu ayet, kör itaati değil, bilinçli sorumluluğu emreder.

“Minküm”, yani sizden olan, size yabancı olmayan, adaletle aranızda duran emir sahiplerine itaat edin, der.

Demek ki itaatin de bir vicdanı vardır.

Zulmü meşrulaştıran itaat, itaate değil ihanete dönüşür.

 

DOĞU’NUN SESSİZLİĞİ, BATI’NIN SORGUSU

Biz, doğunun çocukları…

Duygularla büyüdük, hürmetle eğildik ama bazen haksızlık karşısında fazla sustuk.

Onlar, batının çocukları…

Belki saygısızdılar ama haksızlığa karşı ses çıkarmayı öğrendiler.

Artık zaman geldi; saygıyı sessizlikle, itaati körlükle karıştıran geleneği terk etme zamanı.

Biz itaatkâr kullar değil, hakkın şahidi olan kullar olmalıyız.

 

KORKU KÜLTÜRÜNDEN SORUMLULUK KÜLTÜRÜNE

Bir milletin en büyük hastalığı korkudur.

Korku, insanın dilini bağlar, kalbini susturur, aklını teslim alır.

Ama bir kişi cesaretle konuştuğunda, bin korkak suskunluğundan uyanır.

Hz. Ömer’in sözü kulağımıza küpe olsun:

“Allah’tan korkan, başka kimseden korkmaz.”

Vicdanı diri olan toplumlarda, zulüm kök salamaz.

Çünkü her birey, kendi kalbinde bir mahkeme kurmuştur.

 

 

VİCDANIN DİRİLİŞİ

Vicdan, Allah’ın insana verdiği en büyük emanettir.

Ne kanunla ölçülür, ne cezayla bastırılır.

Vicdan, göklerle yer arasındaki en sessiz peygamberdir.

Bu yüzden her birimiz kendimize sormalıyız:

Bir mazlumun sesi bize ulaşınca ne hissediyoruz?

Bir çocuk ağladığında, içimizde bir şey sızlıyor mu?

Bir yanlış gördüğümüzde, “ben ne yapabilirim ki?” mi diyoruz, yoksa “ben susarsam kim konuşacak?” diye mi düşünüyoruz?

 

BİR UYANIŞ ÇAĞRISI

Bugün burada, bir hareket değil, bir uyanış başlatmamız lazım.

Kendimizden, kalbimizden başlayan bir diriliş…

Bu diriliş; ne bir ideolojiye, ne bir şahsa bağlı.. Yalnızca hakikate bağlı bir duruş olmalı…

 

Unutmayalım:

Bir toplumun dirilişi bir tek vicdanın uyanışıyla başlar.

Bir kalp uyanır, bir ev değişir.

Bir ev değişir, bir sokak aydınlanır.

Bir sokak aydınlanır, şehir dirilir.

Şehir dirilir, millet yeniden doğar.

 

Haydi neredesin fetih nesli?

Neredesin Akıncı ruhu?

Neredesin sahabeyi örnek alan müslüman toplum?

Neredesin? Ey ümmetin umut bağladığı, “gelir” diye her hilâlin doğuşunda dualarına kattığı ayyıldızlı bayrağın özgürlük muştuları neredesiniz?

Ehli salîbin akıttığı kanlar Kudüste hiç kurumadı.

Coğrafyamız kan gölüne döndü. Neredesiniz..?

Ehlisalîp nöbeti siyonist çetelerine havale ettiğinden beri Kudüsüm kan ağlıyor.

Mescidi Aksa'yı korumak için ölecek çocuklar doğuran annelerin, doğurduğu çocukları toprağa vermeye mecâli kalmadı. Neredesiniz?

 

Sen imam hatip nesli!

Sen ülküsü uğruna can vermeye hazır ocak terbiyesi alan ülküdaş!

Sen milletin umudu milli gençlik! Neredesin?

Alperen ruhunu yaşatmak için Ahmed Yesevi’yi mi bekliyoruz?

Ey alperen ruhu taşıyan yiğitler! Neredesiniz? 

Kimbilir daha dünya yüzü görmeden kaç cenin toprağa düşecek?

Kalkmak, dirilmek lazım.

Zira suskunluğun bedeli pahalıya mâl oluyor.

 

Ben, bu çağın bir insanı olarak, sustuğum her haksızlıkta payım olduğunu biliyorum.

Bundan böyle kalbimi, dilimi, niyetimi adaletle buluşturmaya söz veriyorum.

Ne devleti yıkmak için, ne zulmü örtmek için…

Yalnızca hakkı hatırlatmak için konuşacağım.

Çünkü biliyorum ki, bir milletin dirilişi bir tek vicdanın uyanışıyla başlar.

 

Allah’ım!

Bize doğruyu, doğru olarak göster ve ona uymayı nasip et.

Yanlışı yanlış olarak göster ve ondan uzak durmayı kolaylaştır.

Kalplerimizi korkudan değil, merhametten titret.

Dilimizi öfkeyle değil, hikmetle konuştur.

Bizi öyle kullarından eyle ki; zulme karşı susmayan, adaletten sapmayan,

vicdanı diri, kalbi rahmet dolu olsun. Amin.


Yazar Hakkında


Baki ÖNCEL

4 KASIM 2025, Nevşehir



1039 kez okundu. Yazarlar

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın

Yazarın diğer yazıları

Nuh Kıssası’ndan Bize Kalan - 15/11/2026
Bütün bu dersler bizi aynı noktaya getiriyor: Gemi tufandan önce yapılır.
Tufan: Artık Geri Dönüş Yok - 10/11/2026
Tufanı yalnızca gökten boşalan yağmur ve yerden yükselen sular olarak görmek, kıssanın bize düşündürdüğü daha derin anlamı kaçırmamıza sebep olabilir.
Gemi Yapılıyor, İnsanlar Gülüyor - 29/10/2026
Allah Teâlâ, Nuh aleyhisselâma gemiyi yapmasını emreder: “Gözlerimizin önünde ve vahyimiz uyarınca gemiyi yap...”
İnsandan Bütün Varlığa Uzanan Hizmet Şuuru - 22/10/2026
Mesele, hizmeti hayatın belli zamanlarına sıkıştırmak değil, hayatın tamamını bir hizmet şuuruyla yaşayabilmektir.
950 Yıl: Bir Peygamber Bize Başarıyı Öğretecek - 26/09/2026
Nuh Aleyhisselâm 950 yıl boyunca vazifesini sürdürdüyse, biz birkaç yıllık bir gayretten sonra neden hemen sonuç bekliyoruz?
Nuh ve Tufan - 10/09/2026
Nuh kıssasını anlamanın ilk adımı, tufanı konuşmak değildir. Tufandan önce yaşananları anlamaktır.
Urumçi ve Doğu Türkistan Gerçeği - 07/07/2026
Bir Müslüman, mazlumun kim olduğuna değil, mazlumiyetine bakar. Çünkü merhamet, sınırlarla çevrili değildir.
Ümmet İçin Ne Yapıyorum? - 27/06/2026
Bugün kendimize samimiyetle şu soruyu sormaya ihtiyacımız var: "Ümmet için ne yapıyorum?" Bu soru, başkalarını sorgulamak için değil; önce kendi vicdanımıza yöneltmemiz gereken bir muhasebe sorusudur.
Veda Hutbesi’nden Evrensel Beyannameye: Kaybolan Ruh ve Sahte Vicdanlar - 19/04/2026
Asırlar önce, çölün ortasında bir hakikat haykırıldı. Ne Birleşmiş Milletler vardı, ne uluslararası mahkemeler… Ama insan vardı. Ve insanın değeri vardı.
 Devamı