Sermayemden 22 yılı şu soruya maruz kalarak tükettim; ‘‘Ne olacak bu gençlerin hali?’’ Şimdi elimdeki kalemin vermiş olduğu cesaretle, o meşhur soruyu tersine çeviriyor ve ben soruyorum: Ne olacak bu ihtiyarların hali?

Tabi ki bu soru rahatımızı bozacak, konforumuzu sarsacak. Çünkü sanık sandalyesinde gençleri görüyor olmanın, elinize aldığınız yargıç tokmağını özgüvenle masaya vurmanın alışkanlığı içerisindesiniz. Ama bugün mahkeme salonu, muhasebe meclisi değişti. Bugün o tokmak yakıcı gerçeklere vurulacak. 

Farkında olarak veya olmayarak sergilediğiniz evlere şenlik, trajikomik tiyatrolar var. Adına ‘‘Gençlik Zirvesi’’ , ‘‘Gelecek Vizyonu’’ dediğiniz o devasa masalara bakıyoruz; etrafında saçlarındaki beyaz sayısı bizim yaşımızı geçmiş takım elbiseli adamlar… Ve ne gariptir ki o masanın tek eksik unsuru ‘‘gençler’’.

Kendi aranızda toplanıp, gençlerin neler seveceğine, nelere ihtiyaç duyduğuna, nasıl mutlu olacağına, hatta nasıl düşünmesi gerektiğine sizler karar veriyorsunuz. Bir terzinin, müşterisinin beden ölçülerini almadan kafasına göre elbise dikmesi kadar absürt, bir o kadar da kibirli. ‘‘Gençler buna bayılır’’ diyorsunuz kendinizce. Nereden biliyorsunuz efendiler? Hangi genci meclisinize alıp ‘‘Neye ihtiyacın var?’’ diye sordunuz? Yoksa gençliğinizde eksik kaldığınız, mahrum edildiğiniz heveslerinizi “gençler bunu sever” iddiasıyla bizlere mi pazarlıyorsunuz? Doktor edasıyla bizlere derdimizi sormadan reçete yazma sevdanız bizi iyileştirmiyor…

Sabah akşam ‘‘Gençler üretmiyorlar, hazır olana konuyorlar’’  diye hüküm vermek kolay. Sormazlar mı adama; “Gençler koşmak isterken, siz yol mu oldunuz? Kanatlanmak isterken, rüzgar mı oldunuz? Malınızla, malınız yoksa canınızla hangi gence dokundunuz?” Yoksa gençlerin kanatlarını, umutlarını sizler mi kırdınız? 

Sizin övgülerle bahsettiğiniz gençliğinizin arşivlerini açalım mı? Anlatılanlara göre siz 20’li yaşlarınızda atomu parçalıyor, 30’larınızda Rönesans’ı yeniden başlatıyordunuz. Oysa sizlerin mükemmel başarılar olarak anlattığınız şeyler dönemin şartlarının getirdiği birer kolaylıktan ibaretti. Sizler, devlet kapısında memur olmanın, bir maaşla ev almanın standart olduğu bir nehirde akıntıya kapılarak yüzdünüz. Biz ise bugün, sizler tarafından kurutulan o nehrin dibinde, susuzluktan çatlaklar oluşmuş toprağın üzerinde kulaç atmaya çalışıyoruz. Sizin ‘‘normal’’ hayatınız, bizim ‘‘hayalimiz’’ oldu. 

Bizleri sürekli olarak ‘‘üretmeyen nesil’’ olarak suçluyorsunuz. Oysa biz, “eski köye yeni adet getirme” diyerek büyüttüğünüz, “başımıza icat çıkarma” diye susturduğunuz çocuklarınızız. Merak etmemizi ‘‘itaatsizlik’’ , girişimlerimizi ‘‘macera’’ sayan bu kültürün mimarı sizler değil misiniz? Bir genç, heyecanla hayallerini anlatırken, “sigortalı işin olsun macerayı bırak!” diyerek o ateşi söndüren siz değil misiniz? Şimdi hangi yüzle o sönmüş küllerden bir yangın çıkmasını bekliyorsunuz? 

Gençler bir şey yapmıyor değil efendiler; gençler, sizin inşa ettiğiniz, her köşe başını tuttuğunuz, koltuklarınızdan vazgeçemediğiniz, fırsat eşitliğini tanıdıklarınızla yok ettiğiniz ve bizim adımıza ama bizden habersiz kararlar aldığınız bozuk düzende sadece ‘‘nefes almaya’’ çalışıyor. 

Velhasıl kelam; gençlerin hali mücadele, ihtiyarların hali ise büyük bir gaflet. 

Şimdi soruyorum size: "Armut piş ağzıma düş" diyen gençlerden şikayet etmeden önce, o armut ağacını zamanında kurutan bahçıvanlar olarak aynaya bakmaya cesaretiniz var mı? Yoksa o aynayı da mı "gençler kırdı" diyeceksiniz?

Okuduklarınız karşısında düşünmeye başladıysanız şayet, bu yazıyı hiçbir şey üretmiyor diye yaftaladığınız bir genç yazdı. 

Rabbim her birimize gaflet halinden arınmayı nasip etsin…

Yazar Hakkında

Emin ŞEKERCİ