DÜNYANIN UNUTTUĞU ÇOCUKLARIN SESSİZ ÇIĞLIĞI

İnsanlık bazen bir fotoğraf karesinde, bazen bir annenin gözlerinde, bazen de toprağa düşmüş küçük bir ayakkabının sessizliğinde sınanır.

23 ARALIK…

Takvimlerde sıradan bir gün gibi görünür ama yeryüzünün vicdanı için bu gün, şehit çocukları hatırlama ve hatırlatma günüdür.

Çünkü bugün, dünyaya şu soruyu tekrar sorar:

“Gerçekten çocukları koruyamayan bir medeniyet, medeniyet midir?”

ÇOCUKLAR EN ÇOK NEREDE ŞEHİT OLUR?

Savaş meydanlarında değil…

En çok dünya liderlerinin sessiz kaldığı masalarda, kararların ertelendiği salonlarda, “öncelikler” listesinde adı geçmeyen yerlerde…

Bir çocuğun şehadeti; bir bombanın düştüğü an değil, insanlığın duyarsızlığının zirve yaptığı andır.

Bugün Gazze’de, Yemen’de, Suriye’de, Sudan’da, Arakan’da ve dünyanın başka coğrafyalarında çocuklar sadece kurşunla, bombayla değil; açlıkla, korkuyla, travmayla, susuzlukla, yalnızlıkla da şehit oluyor.

Ve dünya, bu sessiz çığlıklara alışmak gibi korkunç bir hatanın içine sürükleniyor.

İSTATİSTİKLER DEĞİL, YARIM KALAN HAYATLAR…

Rakamlar bize “kaç çocuğun öldüğünü” söyler.

Ama biz şunu sorabilmeliyiz: Kaç çocuk yaşayamadı?

Okul çantasıyla değil, kefeniyle buluşan çocuklar…

Oyuncağı olmayan, bombanın sesini ninni zanneden çocuklar…

Bir gün büyüyüp anne olamayacak kızlar, baba olamayacak oğullar…

Onların adı istatistik değildir. Onlar yarım kalmış gelecektir.

Düşünelim:

Bir çocuğun kalbi bir kere durduğunda, aslında insanlığın kalbi kaç kere durmuştur?

DÜNYA BU ÇOCUKLARA NEDEN BORÇLUDUR?

Çünkü çocuk, savaşın tarafı değildir.

Çocuk, bir milletin askeri değildir.

Çocuk, bir rejimin savunucusu değildir.

Çocuk… Yalnızca oynaması, gülmesi, öğrenmesi ve yaşaması gereken bir emanettir.

EMANET…

İşte bu kelime, insanlığın en ağır yüküdür.

Bu yüzden dünyadaki her ülke, her lider, her toplum, her birey; bugün çocuklara karşı imtihan edilmektedir.

Ve bu imtihanın sorusu açıktır: “Emanete sahip çıktın mı?”

İSLÂMÎ BAKIŞ: BİR ÇOCUĞUN CANI, BİR ÂLEMDİR

Kur’ân, “Bir canı öldüren bütün insanlığı öldürmüş gibidir” der.

Bu hükmü okurken çoğu zaman yetişkinleri düşünürüz.

Ama en çok çocuklar için nazil olmuştur aslında…

Bir çocuğun toprağa düşen bedeni, bir milletin vicdanına saplanan kılıçtır.

Bugün şehit olan çocuklar; dünyanın kirine bulaşmadan Rablerinin rahmetine koşan masum şahitlerdir.

Bu yüzden Müslümanın kalbi, herhangi bir ülkenin değil, önce mazlumun yanında durur.

Sınırların değil, vicdanın izinden gider.

TOPLUMSAL MESAJ: SESSİZLİK, ŞİDDETİN EN BÜYÜK ORTAKLIĞIDIR

Açık bir gerçek var: Bir zulme sessiz kalan, ona ortak olur.

Bu yüzden 23 Aralık sadece yas günü değildir; uyandırma günüdür.

Farkındalık oluşturmanın,

Toplumu bilinçlendirmenin,

Medyayı harekete geçirmenin,

Sivil inisiyatifleri örgütlemenin günüdür.

Bugün bir çocuğun acısı, yarın dünyanın karanlığı olur.

PEKİ NE YAPABİLİRİZ?

Bazen bir insan, bir dünyanın kaderini değiştirir.

Bir makale yazmak…

Bir paylaşım yapmak…

Bir kampanyaya destek olmak…

Çocukları koruyan sivil projelere katılmak…

Yetimlere yardım etmek…

Mazlum coğrafyalar için üç cümle dua etmek bile…

Vicdanı diri tutar.

Diri vicdan ise zulmün en büyük düşmanıdır.

UNUTMAYALIM:

Dünya kötü insanların sessizliğinden değil, iyi insanların suskunluğundan karanlığa gömülür.

23 ARALIK BİR TARİH DEĞİL, BİR EMANETTİR

Bugün, dünyaya mesajımız nettir:

“Çocukları koruyamadığımız bir gelecek kabul edilemez.”

23 Aralık, unutanlara hatırlatmak,

Suskunlara ses olmak,

Mazlumlara “yalnız değilsiniz” demek için bir fırsattır.

Çünkü bir çocuk ağladığında, aslında bütün bir insanlık hıçkırır.

Bir çocuk şehit olduğunda, bütün insanlık mahcup olur.

Ve biz, bu mahcubiyeti taşımayacak kadar büyük bir ümmetiz.

Yazar Hakkında

Baki ÖNCEL

17/12/2025