Leyla’sı Yok Diye Mecnun da ‘‘Leyla’’

Eskilerin hikayesinde Mecnun, Leyla’nın peşinden giderken hakikati bulur, uyanır ve erenler kervanına dahil olurdu. Şimdi senaryo değişti. Modern zamanın Mecnun’u yani bizler, bağlanacak hakikati, uğruna ömür tüketilecek gayeyi, bizi ayakta tutan o ilahi halatı kaybettiğimiz için; dengemizi yitirdik. Sarhoş olduk, başımız döndü, şuurumuzu yitirdik…

Elimizde şarap şişesi yok belki ama ruhumuz körkütük sarhoş. Sallanıyoruz, çarpa çarpa yürüyoruz şu hayatta. Nereye gittiğimizden bihaber sadece gidiyoruz.

Sabah uyanıyoruz, otobüse biniyoruz, işe gidiyoruz, çalışıyoruz ve eve dönüyoruz. Samimiyetle soruyorum sizlere; Bugün gerçekten yaşadınız mı? Yoksa sadece nefes mi aldınız? Cevap veremeyeceksiniz evet, çünkü hatırlamıyorsunuz. Günler bir sarhoşun hafızası gibi kopuk, eksik sahneler arasında geçip gidiyor.

Mutlak manayı hayatın merkezinden çekip çıkardığınızda geriye özgürlük kalmıyor maalesef. Arkasında korkunç bir baş dönmesi bırakıyor. Pusulasını yitirmiş bir adam ormanda nasıl bir sağa bir sola yalpalıyorsa; Rabbiyle bağını koparmış insan da AVM koridorlarında, sosyal medyanın akışında, kariyer basamaklarında öyle yalpalıyor.

Neden hepimizin elinden telefon düşmüyor? Neden kimse bir dakika boşlukta kalamıyor? Çünkü ayık kalırsak o içimizdeki devasa boşlukla yüzleşeceğiz. Ben kimim? Neden varım? Nereye gidiyorum? Sorularıyla baş başa kalacağız.

Bu soruların cevabı O’nda saklı ama biz kapıyı çalmayı unuttuğumuz için cevapsızlığın acısını uyuşuklukla dindiriyoruz. Dizilerle, alışverişle, dedikoduyla, ‘‘like’larla uyuşuyoruz. Mecnun aşkından çölleri aşmıştı, biz yolunu kaybetmiş bir bedevi gibi dolanıyoruz. Gözlerimiz, kartal gözü gibi keskin ve apaçık olsa da şuurumuz kapalı. Adımız ‘‘Mecnun’’ ama halimiz ‘‘Leyla’’…

Bir amaç olmayınca insanın hayatında, sadece bedenini taşıyan hamala dönüşüyor. Kafanızı kaldırıp etrafınıza bakın. Otobüste, metroda, kafede, sokakta… Herkesin bakışları donuk, herkesin omuzları düşük, herkes bir trans halinde. Bizleri bir yerden başka bir yere sürükleyen şeyin irademiz olduğunu sanıyoruz ama dalgaya kapılmış nereye gittiğini anlayamayan balıktan farkımız yok.

Ye, iç, tüket, uyu… Bu komutlarla çalışan, programlanmış biyolojik robotlar haline geldik. Sarhoş adamın evinin bulamaması gibi biz de asıl evimizin (vatan-ı asli) yolunu kaybettik. Dünya hanının bir kuytusunda sızıp kaldık.

‘‘Leylası yok diye Mecnun da Leyla’’ Yani; hedefi, kıblesi, Rabbi gündeminde olmayan insan, kendi ekseni etrafında dönüp duran bir sarhoş olur ancak.

Biraz duralım, nefes alalım, rahatlayalım. Bu koşturmaca, bu hayal, bu meta, bu bilinçsiz sürükleniş normal değil. Başımızı duvarlara vurmadan önce iki elimizin arasına alıp, sarhoşluktan uyanıp, kendimize şunu sormak zorundayız: ‘‘Ben neyin peşindeyim?’’

Eğer peşinde olduğunuz şey, sizi yaratana, hakiki manaya götürmüyorsa, içtiğiniz su sarhoş eder, yediğiniz ekmek sizi uyuşturur. Uyanın Müslümanlar! Hayat, sarhoşların sendelemesi değil, uyanıkların yürüyüşüdür.

Mecnun’u ‘‘Leyla’’ olmaktan kurtaracak tek şey; yeniden kıblesini, Mevla’sını bulmaktır. Yoksa bu hal içinde sallanarak farkında olmadan geldiğimiz uçurumun eşiğinde uyanmak zorunda kalırız…

Rabbim bizleri dünya ile uyuşup yolunu kaybedenlerden eylemesin. Ruhumuza sarhoşluğu değil hakikat uyanıklığını versin. Leyla olmaktan koruyup, Mecnun gibi uyanık olmayı nasip etsin. Amin…

Yazar Hakkında

Emin ŞEKERCİ