Bir Çocuktum Bu Şehirde

Halılarım kaldı duvarlara asılı 

Taş üzerinde uyurdum kirlenir diye

Koyunlar üşür diye yünden yatak yapmazdım 

Çok üşür de uykum gelirse diye

Toprak yorgan çeker üzerime öyle uyurdum

Bakır kaselerim vardı tezgahlarda, raflarda

Her çarşıya indiğimde öyle bakardım onlara

Bir bisikletim vardı yıllarca toz değmedi tekerine 

Öylece izlerdim cam arkasından

Renkli teker süsleri ve kurdaleli gidonu

Sıcak günlerde buz gibi sular satardım

Benim musluklarım vardı köşelerde

Kana kana içerdim kan çanaklardan

Kaynardı sular bir anda tenime değince

Güneş çok severdi beni 

Zannediyorum ki benim güneşimdi o

Sanki bütün sıcaklığı bana özeldi kafam pişerdi

Bir ben vardım işte bir de bunca lüks hayatım

Yer, içer, gezer ve uyurdum düşünmeden

Uyandığımda her şey değişecekmişçesine uyurdum

Her sabah yine aynı taş üzerinde uyanıncaya dek

Bir çocuktum bu şehirde belki bin yaşında...

Yazar Hakkında

Abdurrahman KARAKAYA