TAŞA CAN VERDİK, CANA TAŞ KESİLDİK

Bizler son yarım asırda toprağı betonla örtmeyi zenginlik, gökyüzünü binalarla yırtmayı güç zannettik. Vinçlerin gürültüsü arasında bir neslin feryadını, asfaltın soğukluğunda bir çocuğun üşüyen ruhunu duymadık. Bugünün en büyük trajedisi, kelimelerin kifayetsiz kaldığı o meşum hakikattir. Şehirleri imar ederken, o şehirlerin asıl sahibi olan çocuklarımızı karanlığa mahkûm ettik.

Lakin ihmalimiz, sadece sokak köşelerinde birer suç dosyası olarak kalmadı. Bugün artık en güvenli limanımız dediğimiz okullarımızın koridorlarına kadar sızdı. Son dönemde şahit olduğumuz, yüreklerimizi ağzımıza getiren okul saldırıları ne bir münferit hadise ne de basit birer disiplin sorunudur. Bu saldırılar, ruhunu doyuramadığımız, manevi bir pusula veremediğimiz, ekranların karanlık dehlizlerinde şiddeti bir oyun zanneden nesillerin patlak veren cinnetidir. İlim yuvalarının kanla kirlenmesi, bir medeniyetin imdat çığlığıdır. 

Biz o çocuklara sadece rakamları, formülleri ve rekabeti öğrettik ama bir canın kutsallığını, merhametin asaletini ve öfkeyi iradeyle dizginlemenin erdemini fısıldayamadık. Kalbi imanla, ruhu sanatla, bedeni sporla disipline edilmemiş bir gencin içindeki boşluk nefret ve şiddetle dolmaktadır. Okul bahçelerinde açan çiçeklerin birer fırtınaya dönüşmesi, bizim nesli ihya davamızdaki iflasımızın en kanlı göstergesidir.

Bizim medeniyetimizde çocuk, göz aydınlığı ve bir emanetti. Ancak biz emanetin hukukunu gözetmek yerine, emaneti modernitenin vahşi çarkları arasına bıraktık. Eğitimi, ruhu olmayan bir fabrikaya dönüştürdük. Matematik denklemlerini çözen ama hayatın anlamını çözemeyen, yabancı dilleri konuşan ama kendi gönül diline yabancı kalan bir nesil inşa ettik.

Bugün adliye koridorlarında kelepçeli, okul koridorlarında ise öfkeli gördüğümüz o çocuklar, aslında bizim inşa ettiğimiz o yüksek binaların gölgesinde güneş görmeden büyümeye çalışan solgun çiçeklerdir. Unutulmasın ki gönlü imar edilmemiş bir gencin elindeki diploma, ancak o gencin kibrine kılıf olur fakat gönlüne merhamet, ruhuna istikamet vermez.

Bir çocuğun korunması, sadece onu kapalı kapılar ardında tutmak değildir. Gerçek koruma, onun içindeki o muazzam enerjiyi sanatın zarafetiyle inceltmek, sporun disipliniyle terbiye etmektir. Bir çocuğun eline bir enstrüman vermezseniz, o elin gün gelip bir silaha sarılmasına, bir genci spor sahalarında terletmezseniz, o enerjinin sokaklarda ve okullarda şiddete dönüşmesine şaşırmayacaksınız.

Sanat, bir ruhun kendi kabalığını yontması, taşın içindeki cevheri görmesi, sesin içindeki huzuru duymasıdır. Spor ise bedeni değil, nefsi mağlup etme iradesidir. Şehirlerin meydanlarına devasa binalar dikerek övünenler, bir yetimin karakterini bir nakkaş gibi işleyemedikleri sürece, sadece taş yontucusu olarak kalacaklardır.

Her şeyden öte, bir çocuğu kötülükten alıkoyan asıl güç korku değil, iman ve sorumluluk şuurudur. Siz bir gencin kalbine kimse görmese de Allah görüyor bilincini yerleştiremezseniz, onun peşine binlerce polis taksanız da onu suçtan koruyamazsınız. Maneviyat, bir insanın iç dünyasına kurulmuş en sarsılmaz kaledir. Bu kaleyi inşa etmeyi lüks sayanlar, bugün eğitim yuvalarının birer güvenlik kampına dönüşmesini izlemektedirler.

Hesap verme şuurundan yoksun, mukaddesatı olmayan, bir büyük ülküye inanmayan kalp rüzgârın önündeki kuru bir yaprak gibi savrulmaya mahkûmdur. Sonuç ise imar edilmiş şehirlerde, yıkılmış ve enkaz altında kalmış milyonlarca ruh olur…

Bizim en büyük projemiz beton değil, İNSAN olmalıdır. Çünkü binalar onarılır lakin bir nesli kaybettiğinizde, onu ne altınla ne de gümüşle geri getirebilirsiniz.

“Çocuklarımıza ne bırakacağız?” sorusundan önce, “çocuklarımızı kime bırakıyoruz?” sorusunu sormadığımız müddetçe, bu ağır vebalin altından kalkamayız.

Şehirleri taştan, nesilleri aşktan inşa edelim. Zira bir nesli ihya etmek, bir dünyayı ihya etmektir.

Başımız sağ olsun

Yazar Hakkında

Emin ŞEKERCİ