RAHAT OL, YAPTIRCAZ TIRNAKLARINI

Günümüzün teselli cümlelerinin de değiştiğinin farkında mıyız? ‘‘Geçecek, üzülme’’ değil; ‘‘Rahat ol, yaptırcaz tırnaklarını’’ diyoruz artık. Bu cümle basit bir güzellik merkezi randevusu sanılmasın, ruhu kanayan, kalbi kırılan, varoluşsal sancıları içerisinde kıvranan modern insanın; acılarını ‘‘kaportayı boyatarak’’ dindirme çabasının özetidir.

Sokağa çıktığınızda, sosyal medya sörfünüzde hissettiğiniz o tuhaf tekdüzelik hissi tesadüf değil. Bir ‘‘estetik furyası’’ altında hapsolmuş durumdayız. Tarih boyunca biricik, eşsiz, kıymetli olan insan yüzü, sanayi tipi bir üretim parçası haline geldi. Fark ediyor musunuz? Herkeste aynı burunlar, aynı şişirilmiş dudaklar, aynı şaşkın gözler, şaha kaldırılmış kaşlar ve ifadesiz, donuk, ‘‘silikon’’ bakışlar…

Allah’ın insana bahşettiği o muazzam çeşitliliği terk edip, filtrelerin getirdiği ‘‘tek tip’’ insan modeline evriliyoruz. Mimik yok, hüzün yok, tebessüm yok, kahkaha çizgisi yok, çünkü yaşayan bir yüz yok. Yüzümüzdeki ontolojik her çizgiyi düşman belleyen bu zihniyet, kendi tarihini, kendi karakterini, kendi genlerini siliyor yüzlerden. Aynaya baktığında kendini değil de trend olanı görmek isteyen bir nesil, suretini kaybederken sîretini koruyabilir mi?

Ve o devasa, renkli tırnaklar… Hayata dokunmayı engelleyen, insanı kendi doğasından koparan o uzun, sivri, yapay pençeler. Dokunamıyorsunuz! Bir çocuğun yanağını okşarken, bir kalemi tutarken, hatta kendi yüzünüze dokunurken bile aranızda hep o ‘‘plastik’’ bariyer var.

Bu çılgınlık, sadece moda akımı değil; insanın işlevsizleşmeyi bir statü sembolü olarak görme yanılgısıdır. Tırnaklarım kırılır ben dokunamam mesajını veren bu eller, hayatı parmak uçlarıyla hissetmekten vazgeçmiş ellerdir.

Ekonomik krizlerin, ruhsal buhranların ortasında, tırnak randevunuzun bir terapi seansına dönüşmesi ne acı. Cebindeki son parayı, bir aylık mutfak masrafını o tırnaklara yatıran insan; aslında tırnağını değil, o anlık değerli hissetme ihtiyacını satın alıyor. Mutsuzluğun, yalnızlığın, çaresizliğin üzerini; simli, parıltılı ve upuzun yalanlar örtüyor.

Ruhunuzdaki o derin boşluğu plastik, yapay bir parçayla dolduramazsınız. Kalbinizdeki o büyük çatlağı, protez tırnaklarını yapıştırdığınız yapıştırıcılarla onaramazsınız. Karakterinizdeki silikliği, kalıcı makyajlarla, belirgin yüz hatlarıyla ortaya çıkaramazsınız. Bu, bakımlı olma hali değil, kendinden kaçma halidir. Kendi gerçeğiyle yüzleşmeye cesareti olmayanların, maskelerin ardına sığınma telaşıdır.

Günün sonunda, boyalar silindiğinde, takma kirpikler düştüğünde, protez tırnaklar kırıldığında yastığa başını koyan kişi kim?

Bırakın parmak uçlarınız hayatı hissetsin, göz kenarlarınız kırışsın, her çizgi bir gülüşün, bir hüznün, gerçek bir yaşanmışlığın imzası olsun. Birbirini taklit eden milyonlarca plastik bebeğin arasında, kendi kusurlarıyla barışık, kendisine sahip çıkan, maskesiz ve orijinal kalabilmekten daha büyük asalet, daha büyük güzellik yoktur.

Unutmayın, estetik cerrahlar her yerinizi değiştirebilir ama bakışlarınızdaki o manayı değiştiremez, manayı kaybetmeyin. Aksi halde dünyanın en güzel tırnaklarına da sahip olsanız, o ellerle tutunacak bir hakikat bulamayacaksınız.

Emin ŞEKERCİ