• Anasayfa
  • Favorilere Ekle
  • https://www.facebook.com/alemdardernegi
  • https://api.whatsapp.com/send?phone=+905326474501
  • https://www.twitter.com/alemdardernegi
  • https://www.instagram.com/alemdardernegi
  • https://www.youtube.com/alemdardernegi

Bagis

Üyelik Girişi
Site Haritası
Takvim
Site Menüsü
Reklamlar (Sol Sütun)

Kapadokya Hastanesi

Bu Alana Reklam Vermek İçin Tıklayın

Baki ÖNCEL
Nuh Kıssası’ndan Bize Kalan
15/11/2026




NUH KISSASI’NDAN BİZE KALAN

 

Tufandan Sonra Asıl Soru Başlıyor

Nuh kıssasını başından sonuna kadar yürüdük.

Bir toplumun nasıl bozulduğunu gördük.

Tevhidin nasıl zayıfladığını…

Yanlışın nasıl alışkanlığa dönüştüğünü…

Alışkanlığın nasıl hakikatin önüne geçtiğini…

Bir peygamberin nasıl yıllarca sabırla davet ettiğini…

İnsanların nasıl direndiğini, nasıl alay ettiğini…

Ve sonunda bir geminin nasıl inşa edildiğini gördük.

Sonra tufan geldi.

Sular yükseldi.

Gemi yüzdü.

Ve sular çekildi.

Fakat burada durup düşünmemiz gerekiyor.

Çünkü Nuh kıssası bizim için tufanla bitmiyor.

Tam tersine…

Asıl soru burada başlıyor.

Çünkü biz kıssayı dinleyen insanlar değiliz sadece.

Biz onu okuyan insanlarız.

Ve okuduğumuz her kıssa, bir noktadan sonra geçmişten çıkıp bugünün insanına bakmaya başlar.

İşte şimdi sıra bizde.

 

Bize Bir Peygamberin Sabrı Kaldı

Nuh aleyhisselâmın hayatından bize bir peygamberin sabrı kaldı.

Bir peygamberin sebatı…

Bir peygamberin vazifesine sadakati…

Sonuç hemen görünmediği hâlde doğru bildiği yoldan ayrılmaması…

İnsanların kabul edip etmemesine bakmadan görevini sürdürmesi…

Kur'an'ın bildirdiği üzere Nuh aleyhisselâm kavmi arasında dokuz yüz elli yıl kaldı. Bu uzun mücadele, bize sabrın yalnızca beklemek olmadığını; hakikatte sebat etmek olduğunu düşündürüyor.

Belki de bugün bizim sabır anlayışımızı yeniden gözden geçirmemiz gerekiyor.

Çünkü biz çoğu zaman sabrı, istediğimiz şeyin gecikmesine tahammül etmek zannediyoruz.

Oysa Nuh'un sabrı başka bir şey söylüyor:

Sabır, doğru olanı sonuç hemen görünmese de yapmaya devam edebilmektir.

 

Başarıyı Yeniden Düşünmek

Bugünün dünyasında başarı çoğu zaman sayılarla ölçülüyor.

Kaç kişi seni dinledi?

Kaç kişi seni takip etti?

Kaç kişi seni alkışladı?

Ne kadar büyüdün?

Ne kadar görünür oldun?

Fakat Nuh kıssası insanın önüne bambaşka bir ölçü koyuyor:

Acaba başarı, kaç kişinin seni takip ettiği midir?

Yoksa sana verilen vazifeyi hakkıyla yerine getirmek midir?

Nuh aleyhisselâmın hayatı bize şunu düşündürüyor:

İnsan kendi sorumluluğundan hesaba çekilir.

Sonuç ise her zaman insanın elinde değildir.

Bu yüzden bazen çok çalışıp az sonuç görürüz.

Bazen yıllarca emek veririz.

Bazen doğruyu anlatırız ama anlaşılmayız.

Bazen iyilik yaparız ama karşılığını göremeyiz.

Böyle zamanlarda insanın kendisine sorması gereken soru belki de şudur:

“Ben vazifemi yaptım mı?”

Çünkü Allah katında değeri olan şey, yalnızca görünen sonuç olmayabilir.

 

Bir Toplum Bir Anda Bozulmaz

Nuh kavminden bize kalan en önemli ibretlerden biri de budur:

Bir toplum bir anda bozulmaz.

Bozulma çoğu zaman küçük değişikliklerle başlar.

Bir yanlış önce garip karşılanır.

Sonra alışılır.

Sonra savunulur.

Sonra normal kabul edilir.

Bir süre sonra da o yanlışın karşısında duran insan garip görülmeye başlanır.

İşte tehlikeli eşik burasıdır.

Çünkü yanlışın yanlış olarak görülmediği yerde, insan artık yanlışla mücadele etmeyi de gereksiz görmeye başlayabilir.

Nuh kavminin kıssası bize yalnızca onların ne yaptığını değil, bir toplumun hakikatten nasıl uzaklaşabileceğini düşündürüyor.

Bu yüzden kıssa, başkalarını yargılamak için değil; bozulmanın ilk işaretlerini fark edebilmek için okunmalıdır.

 

Hakikat Her Zaman Alkışlanmaz

Nuh'un gemisi yapılırken insanlar gülüyordu.

Bu sahne kıssanın en çarpıcı görüntülerinden biri olarak zihnimizde kalıyor.

Çünkü insan bazen doğru bir iş yaptığı hâlde anlaşılmayabilir.

Hatta küçümsenebilir.

Alay edilebilir.

Yalnız bırakılabilir.

Fakat bir şeyin çok kişi tarafından reddedilmesi, onu otomatik olarak yanlış hâle getirmez.

Çoğunluk her zaman hakikatin ölçüsü değildir.

Alkış da…

Sessizlik de…

Kalabalık da…

Yalnızlık da…

Hakikatin ölçüsü değildir.

Bize düşen, hakikati tanımak ve ona sadık kalabilmektir.

 

Görmek Başka, Teslim Olmak Başka

Nuh kavmi gemiyi gördü.

Gemi gözlerinin önünde yapıldı.

Fakat onu anlamadılar.

Daha doğrusu, anlamak istemediler.

Burada insanın kendisiyle ilgili çok önemli bir soru ortaya çıkıyor:

Bir şeyi görmek, ona iman etmek için yeterli midir?

Her gördüğümüz doğru değildir.

Her bildiğimiz hayatımıza yön vermez.

İnsan bazen doğruyu bilir ama yaşamaz.

Doğruyu duyar ama ertelemeye devam eder.

Doğruyu kabul eder ama teslim olmaz.

İşte bu yüzden:

Bilmek başka şeydir.

Görmek başka şeydir.

Kabul etmek başka şeydir.

Teslim olmak ise bambaşka bir şeydir.

Aile: Sevmek Yetiyor mu?

Nuh kıssasının bizi derinden düşündüren taraflarından biri de aile meselesidir.

Bir peygamberin oğlu olmak, insanı kendiliğinden kurtuluşa ulaştırmadı.

Bu bize çok ağır ama çok önemli bir hakikati hatırlatıyor:

Yakınlık, iman ve istikametin yerine geçmez.

Ailemiz bizim için büyük bir emanettir.

Çocuklarımız…

Eşlerimiz…

Anne ve babalarımız…

Onlara karşı sorumluluklarımız vardır.

Onları korumak isteriz.

Onların iyiliğini isteriz.

Fakat insan sevdiği kişiye yolu gösterebilir.

Nasihat edebilir.

Davet edebilir.

Elinden geleni yapabilir.

Ama onun yerine iman edemez.

Bu nedenle Nuh kıssası bize hem sorumluluk hem de teslimiyet öğretiyor.

Sevdiklerimizi yalnızca hayata değil, hakikate de hazırlamalıyız.

 

Musibet Geldiğinde Sadece Dışarıya Bakmamak

Kıssaların bize bıraktığı derslerden biri de musibetler karşısındaki tavrımızdır.

Başımıza bir sıkıntı geldiğinde ilk yaptığımız şey çoğu zaman dışarıda bir sebep aramak oluyor.

Kim yaptı?

Kim suçlu?

Nerede hata oldu?

Kim engel oldu?

Bunların elbette araştırılması gereken yönleri olabilir.

 

Fakat mümin açısından bir başka soru daha vardır:

“Ben bu yaşananlardan ne anlamalıyım?”

Çünkü musibet yalnızca başkasını suçlama vesilesi hâline geldiğinde, insan kendisine bakma fırsatını kaybedebilir.

Bazen bir sıkıntı bize kendimizi yeniden değerlendirme fırsatı verir.

Bazen bize unuttuğumuz bir şeyi hatırlatır.

Bazen bizi gafletten uyandırır.

Öyleyse her sıkıntıda yalnızca dışarıya değil, biraz da içeriye bakmak gerekir.

 

Tufan Gelmeden Önce

Bütün bu dersler bizi aynı noktaya getiriyor:

Gemi tufandan önce yapılır.

Tufan başladıktan sonra değil.

Sular yükseldikten sonra değil.

Herkes tehlikeyi gördükten sonra değil.

Henüz ortalık sakinken…

Henüz insanlar gülerken…

Henüz hayat normal görünürken…

İşte o zaman.

Çünkü hazırlığın anlamı, tehlike ortaya çıkmadan önce vardır.

Ve belki de insan hayatındaki en büyük yanılgılardan biri şudur:

Bugünün sakinliğini yarının garantisi zannetmek.

Oysa hayat bize hiçbir şeyi sonsuza kadar garanti etmiyor.

Vakit…

Sağlık…

Aile…

İmkân…

Gençlik…

Güç…

Fırsat…

Hepsi birer emanettir.

Ve emanetin ne zaman geri alınacağını biz bilmiyoruz.

 

Peki, Biz Neredeyiz?

Şimdi burada biraz duralım.

Nuh kavmini anlattık.

Nuh'un sabrını anlattık.

Gemi yapıldı.

İnsanlar güldü.

Tufan geldi.

Bütün bunları okuduk.

Ama şimdi bir soru var.

Belki de bütün makalenin en zor sorusu:

Biz bu kıssanın neresindeyiz?

Nuh kavminin içinde değiliz.

Ama insanız.

Onların yaşadığı çağda yaşamıyoruz.

Ama insanın zaafları çağlar boyunca değişmeyebilir.

Kibir hâlâ var.

İnat hâlâ var.

Alışkanlıkların hakikatin önüne geçmesi hâlâ mümkün.

Çoğunluğa kapılmak hâlâ mümkün.

Uyarıyı küçümsemek hâlâ mümkün.

Yanlışta ısrar etmek hâlâ mümkün.

Ve insanın kendisini güvende zannederek hazırlığı ertelemesi hâlâ mümkün.

İşte kıssa tam burada bize ayna tutuyor.

Ama bu aynaya başkasını görmek için bakmamalıyız.

Kendimizi görmek için bakmalıyız.

 

Benim Gemim Nerede?

Belki senin gemin bir imandır.

Belki tövbedir.

Belki düzeltilmesi gereken bir ahlâktır.

Belki yıllardır ihmal ettiğin bir sorumluluktur.

Belki ailene yeniden yönelmektir.

Belki çocuğuna bırakacağın en kıymetli mirastır.

Belki vazgeçmek üzere olduğun doğru bir iştir.

Belki de uzun zamandır ertelediğin bir iyiliktir.

Herkesin gemisi aynı değildir.

Ama herkesin hayatında, tufan gelmeden önce yapılması gereken bir şeyler vardır.

İşte mesele budur.

 

Tufandan Sonra Asıl Soru Başlıyor

Nuh kıssası tufanla sona erdi.

Ama bizim için bitmedi.

Çünkü kıssanın son sayfası, bizim hayatımızın ilk sorusuna dönüşüyor.

Bugün her şey yolunda olabilir.

İşlerimiz iyi gidiyor olabilir.

Sağlığımız yerinde olabilir.

Ailemiz yanımızda olabilir.

İmkânlarımız olabilir.

Hayat sakin olabilir.

Fakat bütün bunlar bize sınırsız bir zaman verildiği anlamına gelmez.

Bu yüzden kendimize şu soruları sormamız gerekiyor:

Ben bugün neyi erteliyorum?

Hangi uyarıyı duyduğum hâlde görmezden geliyorum?

Hangi yanlışa alıştım?

Hangi emaneti ihmal ediyorum?

Hangi doğruyu, insanlar ne der diye yapmaktan vazgeçiyorum?

Ve hayatımda hangi gemiyi inşa etmem gerekiyor?

 

Son Bir Söz

Nuh kıssasından bize bir peygamberin sabrı kaldı.

Bir peygamberin sebatı…

Bir peygamberin vazifesine sadakati…

Bir toplumun nasıl bozulabileceğine dair ibret…

Yanlışın nasıl normalleşebileceğine dair uyarı…

Hakikatin her zaman alkışlanmayacağına dair bir ders…

Ailenin yalnızca kan bağıyla değil, iman ve istikametle korunması gerektiğine dair bir düşünce…

Ve en önemlisi:

Tufan gelmeden önce gemi yapma sorumluluğu.

Şimdi geriye yalnızca bir soru kalıyor.

Bu soruyu benim cevaplamam gerekmiyor.

Senin de benim için cevaplaman gerekmiyor.

Belki bu sorunun cevabını kimseye söylemene bile gerek yok.

Sadece kendi kalbinle baş başa kaldığında düşün.

Bir gün…

Bir yerde…

Hayatın bütün sesleri sustuğunda…

Kalabalıklar dağıldığında…

Alkışlar kesildiğinde…

İnsan kendi kendisiyle baş başa kaldığında…

Belki Nuh'un gemisi yeniden hatırlanacak.

Ve insan kendisine şu soruyu soracak:

“Ben, tufan gelmeden önce ne yaptım?”

BEN GEMİMİ YAPTIM MI?

 


Yazar Hakkında

Baki ÖNCEL



133 kez okundu. Yazarlar

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın

Yazarın diğer yazıları

Tufan: Artık Geri Dönüş Yok - 10/11/2026
Tufanı yalnızca gökten boşalan yağmur ve yerden yükselen sular olarak görmek, kıssanın bize düşündürdüğü daha derin anlamı kaçırmamıza sebep olabilir.
Gemi Yapılıyor, İnsanlar Gülüyor - 29/10/2026
Allah Teâlâ, Nuh aleyhisselâma gemiyi yapmasını emreder: “Gözlerimizin önünde ve vahyimiz uyarınca gemiyi yap...”
İnsandan Bütün Varlığa Uzanan Hizmet Şuuru - 22/10/2026
Mesele, hizmeti hayatın belli zamanlarına sıkıştırmak değil, hayatın tamamını bir hizmet şuuruyla yaşayabilmektir.
950 Yıl: Bir Peygamber Bize Başarıyı Öğretecek - 26/09/2026
Nuh Aleyhisselâm 950 yıl boyunca vazifesini sürdürdüyse, biz birkaç yıllık bir gayretten sonra neden hemen sonuç bekliyoruz?
Nuh ve Tufan - 10/09/2026
Nuh kıssasını anlamanın ilk adımı, tufanı konuşmak değildir. Tufandan önce yaşananları anlamaktır.
Urumçi ve Doğu Türkistan Gerçeği - 07/07/2026
Bir Müslüman, mazlumun kim olduğuna değil, mazlumiyetine bakar. Çünkü merhamet, sınırlarla çevrili değildir.
Ümmet İçin Ne Yapıyorum? - 27/06/2026
Bugün kendimize samimiyetle şu soruyu sormaya ihtiyacımız var: "Ümmet için ne yapıyorum?" Bu soru, başkalarını sorgulamak için değil; önce kendi vicdanımıza yöneltmemiz gereken bir muhasebe sorusudur.
Veda Hutbesi’nden Evrensel Beyannameye: Kaybolan Ruh ve Sahte Vicdanlar - 19/04/2026
Asırlar önce, çölün ortasında bir hakikat haykırıldı. Ne Birleşmiş Milletler vardı, ne uluslararası mahkemeler… Ama insan vardı. Ve insanın değeri vardı.
Hak Kimin? Nefsin ve Devletin Sınırı - 23/03/2026
Bir insanın canı, malı, onuru ve yaşam hakkı dokunulmazdır. Bu dokunulmazlık, ne bir devletin kararıyla başlar, ne de onun gücüyle sona erer.
 Devamı