Büşra TOPRAKCI POYRAZ
Zbusra571@hotmail.com
Babam Geliyordu
22/11/2026
BABAM GELİYORDU Uyumayı çok severdim. Teheccüd namazına kaç alarm kurar, öyle kalkardım. Bazen alarmın sesini bile duymazdım… Uyanamazdım derin uykularımdan. Ahh babam, seninle birlikte derin uykularım da gitti. Yüreğimdeki hasretinle uyanıyorum bir gece yarısı. Bir daha seni göremeyecek olmanın ızdırabıyla ağlıyorum, ağlıyorum… Fatihalar dökülüyor dudaklarımdan. “Rabbim!” diyorum, “Babamı çok özledim.” Biliyorum, okuduklarımdan onu haberdar ediyorsun, diyorum ve ayazda kalmış yüreğimi bir nebze de olsa ısıtmaya çalışıyorum… İnsan, ölümden sonra dünyadaki zevklerden keyif ve lezzet alamaz oluyormuş… Meğer ölüm gerçekten lezzetleri acılaştırıyormuş. Eskiden keyfim kaçmasın diye kabri ve ölümü hiç aklıma getirmezdim bile. Sevdiklerime bir şey olacak korkusu sarınca yüreğimi “Allah korusun” derdim cahilce. Bir sela işittiğimde yüreğim cız ederdi, ölümün soğuk yüzünü hissederdim. “Allah rahmet eylesin” der, tanımasam da Fatiha gönderirdim. Keyfim kaçardı sela seslerinden. Çünkü bildiğim ama unutmaya çalıştığım ölüm hakikatini bana hatırlattığı için… Oysa insan sevdiğinin selasını nasıl da dinlermiş. Dünya semasında adı unutulmadan önce son kez söylenen ismini pür dikkat ederek nasıl dinlermiş… “Babam” dermiş ve “babam”…
Selanın verildiği gün… 05.17’de telefon sesine uyandım. İçim cız etti. Arayan, fakültenin numarasıydı. “Eyvah!” dedim, “Babam gitti…” Açmaya cesaret edemedim. Eşime seslendim “telefonu aç” diye. Telefonu açtı. Karşıdaki ses, “Yusuf Bey kalp krizi geçiriyor. Biz müdahale ediyoruz ama acilen gelin” diyordu. Ne kadar da naifti.. “Öldü” diyememişti. Kolay mıydı o haberi vermek, tanımasa bile? Ölüm haberini vermek bana kalmıştı anneme. Evin en küçüğüydüm ama babasızdım ve büyümüştüm artık… “Anne” dedim sadece. Annem zaten o saatte arayınca anlamıştı. “Sakin olacağız” dedik birbirimize. “İsyan etmeyeceğiz…” Abdest aldım ve evden çıktık. İki sokak ötedeki baba evine giderken nasıl buz kesti bedenim, nasıl üşüdü yüreğim, tarifi mümkün değil. Ama hâlâ o ayazı yüreğimde her gece hissediyorum… Sıcacık baba evine vardığımda orası da buz kesmişti. Ölümün soğukluğu evimizde de hissediliyordu. Herkesin unutmak istediği gerçek artık bizim evimize gelmişti. Babamı almak için gitmişlerdi fakülteye. Her daim Kur’an’la hemhâl olan annemin hatmini tamamlamasına az kalmıştı. Cüzleri paylaştık… Ellerimize aldık Kur’anlarımızı… Bir yandan ağlıyorduk, bir yandan okuyorduk. Okurken hıçkırık sesleri de işitiliyordu. Bugün ilk gecesiydi. Babam bizden ayrılacak, biz de babamdan ayrılacaktık… Hem bizim, hem de babamın ihtiyacı vardı Kur’an’a. Okuduk, okuduk… Telefon çaldı. “Babamı getiriyoruz” dediler. “Babam geliyormuş” dedim… Aşağıya indim. Etraf kalabalıklaşmaya başlamıştı. Babam geliyordu. Bu sefer ellerinde poşetler yoktu. Babam geliyordu; bu sefer “babasının çiçeği” diyemeyecekti. Babam geliyordu ya, yine içimde bir sevinç vardı… Babam geliyordu ama bu sefer farklıydı. Babam geliyordu ve bir daha dünyadaki evine gelmemek üzere geliyordu. Babamın tabutunu taşıyan araba gelince, babam da inmeyince anladım. “Babam” dedim, “Babam.. Geldin de inemedin mi, babam?” dedim. Etrafımdaki herkes ağlıyordu. Herkes kendiyleydi. Gözyaşım dışıma akmayınca, yaşadıklarımı anlamlandırmaya çalışırken ben, elime bir top beyaz bez veriverdiler. “Bunu götüreceksin, kefenmiş,” diye… Arabaya bindim. O adını duyunca buz kestiğim, daha önce hiç görmediğim, görmek istemediğim kefene sarıldım… Sanki babamla kucaklaşır gibi… Ona sarılıp ağladım, ağladım… “Sen” dedim, “Babamın tenine dokunacaksın, babamı örteceksin, babamla gideceksin. Ben” dedim, “kalacağım ama sen gideceksin…” “Babamın sevdiği takımları kalacak ama seni giyecek babam.” dedim… O, babama dokunacaktı. Babama sarılacaktı… “Birbirinize iyi bakın. Kıyamet sabahı bununla dirilecek babam.” dedim…
Babamın tabutunu indirdiler… Gasilhaneye götürdüler… Babamı görecektim. Son bakıştı, son görmeydi dünya gözüyle. Kalabalıktı her yer… Görevli, “Cenaze yakınları girsin sadece” demişti. Afallamıştım… Nefsime o kadar ağır gelmişti ki cenaze yakını denmesi… “Ben Yusuf’un kızıyım!” dedim içimden, yutkunarak… Ve çok acı ki sevdiği şeyleri dünyada kaldığı gibi, adı da kalmıştı Yusuf’un dünyada… Kendi yakınının cenazesinden korkmuyormuş insan… Son kez görüyorsun ya onu… Babam uyur gibiydi. İyi ki de bakmışım. Yoksa öldüğüne nefsimi hiç ikna edemezdim… Kabul etmesem de ölen babamdı ve o cenazeydi. Kabul etmesem de ben babasızdım ve kabul etmesem de cenaze yakınıydım. Kabul etmesem de babamın evi cenaze eviydi artık… Dünyaya ait tüm isimlerden hem babam hem biz sıyrılmıştık aslında. Koltukta uyuya kalınca üşümesin diye sessizce üzerine pike örterdim. Perişan uyumasına üzülür, uyandırmaya kıyamazdım. Uzaktan gelecek yakınlarımız olduğu için ikindi namazı sonrası cenazesi kalkacak olunca öyle endişe ettim ki… Evine gitmeye geç kalacak diye… Yavaşça pike örten ben, bir an önce üstüne toprak atılsın derdine düştüm… Ruhu için Fatiha…
Yazar Hakkında Büşra TOPRAKCI POYRAZ |
|
|
Yorumlar |
| Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın |
Yazarın diğer yazıları |
| Bir Sınav Günüydü - 21/10/2026 |
| Yaşadığımız dünya aslında sınav salonu. |